بررسی اثر وارنیش نانوهیدروکسی آپاتیت بر رمینرالیزاسیون ضایعات اولیه میناییو انسداد توبول های عاجی

چکیده: 

هدف از این مطالعه بررسی اثر وارنیش نانوهیدروکسی آپاتیت بر رمینرالیزاسیون ضایعات اولیه مینایی و انسداد توبولها بود. در این مطالعه، تعداد 45 دندان سانترال کشیده شده انسانی استفاده شد. پوسیدگی مصنوعی به وسیله قرار دادن نمونه ها به مدت 72 ساعت در محلول دمینرالیزاسیون در انکوباتور با دمای 37 درجه سانتی گراد ایجاد گردید. سختی چهار نمونه از دندانهای دمینرالیزه شده توسط تست میکروهاردنس سنجیده شد. . نمونه ها به طور تصادفی به 3 گروه مساوی 15تایی تقسیم شدند. وارنیش های نانوهیدروکسی آپاتیت، نانوهیدروکسی آپاتیت و سدیم فلوراید و وارنیش سدیم فلوراید اعمال شدند و پس از 4 ساعت از سطح نمونه ها برداشته شدند. برای گروه -3 1 نمونه ها به مدت 14 روز تحت سیکل pH جهت شبیه سازی محیط دهان، قرار گرفتند که شامل 3 ساعت دمینرالیزاسیون و 21 ساعت رمینرالیزاسیون بود. مجدداً تست SEM و میکروهاردنس ویکرز انجام و نتایج قبل و بعد مقایسه شد و میزان انسداد توبولی گزارش گردید. با توجه به مطالعه حاضر، نانوهیدروکسی آپاتیت می تواند یکی از استراتژی های درمانی جهت ترمیم دندانهای پوسیده باشد و اضافه شدن نانوهیدروکسی آپاتیت به وارنیش سبب افزایش میکروهاردنس دندان می گردد

خلاصه مقاله:

مقدمه: دندانپزشكي مدرن بر روی پیشگیری و مداخله حداقل و جایگزیني سوبسترای دندان های از دست رفته با مواد شبه زیستي، تمرکز کرده است. از آنجایي که نانوهیدروکسي آپاتیت جزء اصلي دندان و استخوان است، به عنوان یک ماده مسدود کننده توبول های عاجي مناسب مي باشد. در مطالعات گذشته مقایسه اثر خمیردندان و دهانشویه نانوهیدروکسي آپاتیت بر رمینرالیزاسیون ضایعات مینایي صورت گرفته و نشان داده شده است که تأثیر بیشتری نسبت به خمیر دندان های حاوی آمین فلوراید و سدیم فلوراید دارد و در انسداد توبول های عاجي تأثیر بیشتری بر انسداد توبول های عاجي نسبت به خمیر دندان های حاوی فلوراید دارد. هدف از این تحقیق بررسي اثر وارنیش نانوهیدروکسي آپاتیت بر رمینرالیزاسیون ضایعات اولیه مینایي و نیز انسداد توبول های عاجي بود.
مواد و روش ها: نوع این مطالعه تجربي (Experimental )و به روش آزمایشگاهي (trial lab )بود. در این مطالعه تعداد 45 دندان سانترال کشیده شده که بدون ترمیم و پوسیدگي بودند، موردمطالعه قرار گرفت. نمونه ها شماره گذاری و سختي نمونه ها توسط تست میكرو هاردنس ویكرز (SCTMC) اندازه گیری شد. ترکیبات محلول دمینرالیزاسیون شامل:
Lactic mM 0.05=acid ،NaH2Po4=2.2mM ، CaCl2=2.2mM که توسط %50 NaOH با 4.5 pH، تنظیم و سپس پوسیدگي مصنوعي به وسیله قرار دادن نمونه ها به مدت 72 ساعت در این محلول در انكوباتور با دمای 37 درجه سانتي گراد ایجاد گردید. سپس نمونه ها بصورت تصادفي به سه گروه 15 تایي تقسیم شدند.
گروه :1 وارنیش نانوهیدوکسي آپاتیتppm 10
گروه :2 وارنیش نانوهیدروکسي آپاتیت ppm10 با سدیم فلوراید
گروه :3 وارنیش سدیم فلوراید 5 درصد (گروه کنترل)
وارنیش ها برای 30 ثانیه روی دندان های خشک شده با پوار، اعمال شدند. نمونه ها در محلول رمینرالیزاسیون نگه داری و پس از 4 ساعت وارنیش با blade Scalpel برای جلوگیری از تماس با سطح

ضایعه برداشته شد. سطح هر نمونه با محلول رمینرالیزاسیون شسته شد و نمونه ها تحت سیكل پوسیدگي مصنوعي )سیكل pH )قرار گرفتند. برای هر گروه سه نمونه به مدت 14 روز تحت سیكل pH قرار گرفتند که شامل 3 ساعت دمینرالیزاسیون و 21 ساعت رمینرالیزاسیون بود. در محلول ایجاد کننده پوسیدگي مصنوعي به عنوان محلول دمینرالیزاسیون و از محلول بزاق مصنوعي شامل:
Na3Po4-3.90Mm و NaCl2-4.29Mm و KCl-17.98Mm
CaCl2- 1.10Mm , MgCl2- 0.08 Mm و H2SO4- 0.05Mm
NaHCO3-3.27Mm, Distilled water PH=7.2
به عنوان محلول رمینرالیزاسیون استفاده شد. پس از پایان سیكل pH مجدداً تست میكروهاردنس ویكرز روی تمامي نمونه ها انجام و نتایج قبل و بعد، مقایسه شد.
مقایسه تغییرات میكروهاردنس پس از مرحله دمینرالیزاسیون بین گروه ها نشان داد که استفاده از وارنیش نانوهیدروکسي آپاتیت ppm 10 در مقایسه با تمامي گروه ها میزان میكروهاردنس بالاتری داشت و نسبت به تمام مواد استفاده شده در مرحله سوم به طور مؤثرتری میزان میكروهاردنس را افزایش داده بود.
در گروه وارنیش نانوهیدروکسي آپاتیت و سدیم فلوراید، انسداد توبول ها به میزان بیشتر از 50 درصد مشاهده گردید و ته نشیني در سطح توبول ها مشاهده شد. در گروه وارنیش نانوهیدروکسي آپاتیت، انسداد توبول ها به میزان بیشتر از 50 درصد مشاهده گردید و ته نشیني در سطح توبول ها مشاهده شد. در گروه وارنیش سدیم فلوراید، انسداد توبول ها به میزان کمتر از 50 درصد مشاهده گردید و ته نشیني در سطح توبول ها مشاهده شد.
بحث و نتیجه گیري: بر اساس نتایج آنالیزهای آماری مشخص شد که استفاده از وارنیش پس از مرحله دمینرالیزاسیون باعث افزایش میزان میكروهاردنس و رمینرالیزاسیون سطوح دنداني شد. با توجه به مطالعه حاضر، نانوهیدروکسي آپاتیت مي تواند یكي از استراتژی های درماني جهت ترمیم دندانهای پوسیده باشد و اضافه شدن نانوهیدروکسي آپاتیت ترجیحاً به وارنیش، مي تواند میكروهاردنس دندان توسط نانوهیدروکسي آپاتیت را افزایش دهد.



عبدالرحیم داوری و همکاران، مجله دانشکده دندانپزشکی مشهد، 1402، دوره 47، شماره 1، صفحه 53-44.

دریافت فایل مقاله